Paradoxaal minimalisme: Arne Naess

 

Het is komkommertijd op het blog. Ik heb geen optredens. De plaat komt in de lente uit. Ik ben nog op zoek naar een label, iemand voor het artwork en iemand voor de liner notes. Daarom schrijf ik vandaag over twee plekken die me inspireren en nogal paradoxaal ver uiteen liggen.

Ik hou van de natuur en één van de mooiste plekken waar ik ben geweest is de Tjäktjapas in noord Zweden. Deze pas is het hoogste punt van ‘Kungstleden’ (het koninklijke pad) en vanuit hier heb je een uitzicht over kale bergen en rivieren waar je enkele dagen over doet om doorheen te lopen. ’s Morgens staan er rendieren voor je tent. Het wordt er in de zomer niet donker. De elementen liggen doorheen elkaar alsof het een gebied voor de schepping betreft. Je bent alleen met je zintuiglijke indrukken.

Begin deze week was ik met een vriend in Berlijn waar een tegenovergestelde inspiratieplek ligt, namelijk Berghain. Op de grens van de wijken Kreuzberg en Friedrichshain ligt in een smerig veldje een oude electriciteitscentrale waarin de technoclub gevestigd is. Het is ongeveer zover verwijderd van natuur als een pinguin van een bosmarmot. Naast de decadente spookverhalen die de ronde doen is het vooral een vriendelijke totaal niet-oordelende plek. Voor veel mensen hoort bij clubben de roes van drugs en drank. Wat m.i. zonde is: door de luide, mantra-achtige muziek en de minimale aankleding kom ik in een cocon terecht die wel lijkt op de eenzaamheid van de Tjäkjapas.

Only mountain can eh get me that view
this fantastic horizon
and eh
where you feel also powerful as the same time as you are very very small
and that is eh, important philosophically that
the less you are in comparison to your surroundings: the stereo? the stars and the mountians
the more intensely you feel that you eh somehow symbolically get part of it
on on on get greater
get ehm par with it
you get to feel good with it
so
the more tiny you are the more in the some sense you are together with something great
and therefore get something of that greatness

-Arne Naess, the call of the mountain

In het bovenstaande citaat uit call of the mountain beschrijft de Noorse filosoof Arne Naess hoe de omgeving invloed heeft op hem als mens. Door zich open te stellen voor de enormiteit van zijn omgeving komt zijn eigen mens zijn in een kleiner, maar niet per sé nietiger daglicht te staan. Ik kan deze ervaring zowel aan de Tjäktjapas als Berghain relateren. Misschien dat ze daarom allebei een inspiratie zijn.

42808612

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s